جایگاه ایران در مجامع بین الملل خالی از صدای حقیقی جامعه است
به گزارش خبرگزاری نام، نماینده سمن ها در شورای حقوق بشر سازمان ملل، با اشاره به غیبت تاریخی سازمان های غیردولتی ایرانی در مجامع بین الملل، اظهار داشت: سال هاست که جایگاه ما در این نهادها اشغال شده است.
به گزارش خبرگزاری نام به نقل از مهر، علیرضا طاهری نماینده سازمان های مردم نهاد در شورای حقوق بشری سازمان ملل در نشستی با عنوان «ایران قربانی تروریسم؛ روایت داغ های ماندگار»، اظهار داشت: بجای این که سازمان های غیردولتی مؤثر در جامعه جهانی حضور داشته باشند و گزارشگر آن چه در جامعه شان رخ می دهد و با نهادهای بین المللی، مانند دفتر مواجهه با تروریسم سازمان ملل، تعریف کنند، می بینیم که این جایگاه اشغال شده و سالیان زیادی است که از آن بهره گرفته می شود.
وی ادامه داد: ما بنا به مناسبتی، حدود سال ۱۳۷۸ یا ۱۳۷۹ بود که ملاقاتی با شهید بزرگوار، که خوب است از ایشان نیز یاد شود، جناب آقای دکتر خرازی، وزیر وقت امور خارجه، داشتیم. ایشان اعلام نمودند که به طور معمول کشورهای توسعه یافته از جایگاهی تحت عنوان سازمان های غیردولتی بهره مند هستند و از این ظرفیت برای کشور خود استفاده می نمایند و امروز کشور چنین جایگاه و شرایطی ندارد. به طور معمول آن چه تحت عنوان محکومیت برای ما ایجاد می شود، فقط صدایی است که از طرف نهادهای دولتی ما بیان می شود.
طاهری عنوان کرد: به تبع، دوستانی آمدند و دور هم نشستند؛ هیچ آشنایی با سازوکارهای بین المللی در آن زمان وجود نداشت و این مساله بصورت جسته گریخته شکل گرفت. نخستین سفر ما برای ژنو تعریف شد و آنجا دیدیم که چه مشارکت فعال و مؤثری سازمان منافقین، آن هم نه در قد و قواره افراد کم ظرفیت خود، بلکه با تمام ظرفیت سازمان، در مجموعه کمیسیون وقت حقوق بشر داشت و بدنبال آن بود تا بتواند از این ظرفیت برای محکومیت ایران استفاده نماید.
این فعال حقوق بشر بیان کرد: آنجا هیچ جایگاهی برای شهدا وجود نداشت و اساساً جایگاهی به جهت اینکه چه بر جامعه ما می گذرد و چه اتفاقاتی در آن رخ می دهد، وجود نداشت، به همین دلیل ابتدا نظاره گر بودیم و رویدادها را ملاحظه می کردیم، اما بعداً متوجه شدیم که فقط حضور یک NGO به عنوان نظاره گر کافی نیست، بلکه لازم است با ائتلاف و شبکه سازی هایی که می تواند کارکردهای خودرا داشته باشد، با سازوکارهای بین المللی ارتباط منطقی برقرار نماییم، با آنها گفت و گو نماییم و مسایل و موضوعات خودرا پیش ببریم.
وی ادامه داد: نخستین اتفاقی که افتاد، راه اندازی بحث آموزش حقوق بشر برای سازمان های غیردولتی خودمان بود. این مساله کم کم در استانها شکل گرفت و نحوه تعامل ما با مجامع و سازمان های بین المللی دیده شد.
طاهری اضافه کرد: لازم است خاطره ای را مربوط به سال ۸۲ بیان کنم. در آن زمان خانمی که گزارشگر خشونت مقابل زنان، به ایران آمده بودند و در همان دوره، فردی نیز در یکی از محل های بازداشتگاه های ایران فوت کرده بود و گزارش بلندبالایی درباره ی آن تهیه شده بود. دفتر سفارت خودش را کانادا تعطیل کرد و اتفاقات مختلفی رخ داد.
درحال تکمیل
خلاصه اینکه ایشان اعلام نمودند که بطور معمول کشورهای توسعه یافته از جایگاهی تحت عنوان سازمان های غیردولتی بهره مند هستند و از این ظرفیت برای کشور خود استفاده می نمایند و امروز کشور چنین جایگاه و شرایطی ندارد. این فعال حقوق بشر بیان کرد: آنجا هیچ جایگاهی برای شهدا وجود نداشت و اساساً جایگاهی به جهت این که چه بر جامعه ما می گذرد و چه اتفاقاتی در آن رخ می دهد، وجود نداشت، بنابراین ابتدا نظاره گر بودیم و رویدادها را ملاحظه می کردیم، اما بعداً متوجه شدیم که فقط حضور یک NGO به عنوان نظاره گر کافی نیست، بلکه لازم است با ائتلاف و شبکه سازی هایی که می تواند کارکردهای خودرا داشته باشد، با سازوکارهای بین المللی ارتباط منطقی برقرار نماییم، با آنها گفت و گو نماییم و مسائل و موضوعات خودرا پیش ببریم.
منبع: خبرگزاری نام
این مطلب نام را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان نام در مورد این مطلب