یادداشت،

در چه كشورهایی افراد دیده نمی شوند؟

در چه كشورهایی افراد دیده نمی شوند؟

خبرگزاری نام: استاد علوم سیاسی دانشگاه علوم بهشتی در یادداشتی نوشت، در کشورهایی که سیستم، حزب، تشکیلات، بنگاه و شرکتها کار می کنند، افراد دیده نمی شوند کما اینکه ژاپن در جهان با سونی، پاناسونیک، هوندا و تویوتا شناخته می شود.


به گزارش خبرگزاری نام به نقل از ایسنا، متن یادداشت محمود سریع القلم به شرح زیر است:
اخیراً از دانشجویانِ فوق لیسانسِ روابط بین الملل خود پرسیدم، نخست وزیر یا رئیس جمهور این کشورها را نام ببرند: کره جنوبی، اندونزی، ژاپن و اطریش.
یا نمی دانستند یا اشتباه گفتند. اما همه جواب این سوال در مورد مصر، عربستان و لیبی را می دانستند. این تمرینِ ساده یک نتیجه مهم داشت: در کشورهایی که سیستم، حزب، تشکیلات، بنگاه و شرکتها کار می کنند، افراد دیده نمی شوند کما اینکه ژاپن در جهان با سونی، پاناسونیک، هوندا و تویوتا شناخته می شود. هرچند افراد بعنوان مدیر و تصمیم گیرنده مهم هستند ولی ظرف بزرگتر اندیشه ها که این افراد در قالب آن فکر و عمل می کنند بمراتب تعیین کننده تر است.
در حال و هوای انتخابات ۱۴۰۰، بعضی رسانه ها فهرستی از افراد را مطرح می کنند اما به ندرت دیالوگ و مناظره ای پیرامونِ اندیشه هایی که مقرر است به بهبود وضع جامعه منجر شوند را به میان می آورند. البته هزاران سال تاریخ ما حولِ افراد شکل گرفته و خروج از این سنتِ تاریخی به سمت سیستم، تشکیلات، بنگاه و قراردادِ اجتماعی کارِ سهلی نیست.
دوره‌ی ۱۳۶ ساله‌ی قاجار با هفت نفر و دوره‌ی ۵۷ ساله‌ی پهلوی با نام دو نفر آمیخته است. افکار، سلایق، منافع و تمایلات این ۹ نفر، ۱۹۳ سال از تاریخ ایران را رقم زده است. هم زمان با این ۱۹۳ سال، بخشِ مهمی از جهان به سیستم و تشکیلات روی آورد و افراد، فقط مجریان و گردانندگان سیستم ها شدند.
این به مفهوم آنست که فقط تا چند قرنِ اخیر، حکمرانی منحصراً تابعِ افراد بوده است و ظهور سیستم و تشکیلات، پدیده ای نوین است.
هرچند علل مختلفی برای ظهورِ سیستم در جهان را می توان بیان کرد ولی به اعتقادِ این نویسنده، علتِ شاید ۷۰-۸۰ درصدی ضرورتِ ایجاد سیستم و تشکیلات، در تولید است. واژه هایی مانند شبکه، کارخانه، بنگاه، برق، نفت، تلگرام، تلفن و بالاخره کامپیوترواینترنت همه به خاطر تولید و کیفیت و گسترش آن به وجود آمده اند. فناوری، دانشگاه، شهرنشینی، حمل و نقل هوایی و عموماً «توانایی» و «سرعت» در اختیار تولید قرار گرفته اند. اگر تولید نباشد، کارآمدی، بهینه سازی و حکمرانی مطلوب معنایی نخواهند داشت. اگر تولید نباشد، چه ضرورتی به ثبات سیاسی، آرامش اجتماعی و توسعه‌ی اقتصادی وجود خواهد داشت؟ اگر تولید نباشد، فکرِ حفظِ وضعیت موجود و استفاده از آنچه که موجود است رایج می گردد. جهش و گسترش تولید از ۱۶۰۰ به بعد شروع شده ولی تولد رسمی و همه جانبه‌ی دموکراسی، سال ۱۹۲۴ است برای اینکه ثباتِ سیاسی و رقابتِ حزبی نتیجه‌ی افزایشِ صعودی تولیدِ ناخالص ملی، مدیریتِ جمعی و عقلانی جامعه در کشورهای غربی بوده است.
اگر قرار باشد کشور به کارآمدی، ثبات، رشد و امنیت پایدار برسد، با تغییر افراد و تعدادی سمینار، مدارک تحصیلی، کارگاه های آموزشی و کمپین های انتخاباتی به دست نمی آید، بلکه محتاج تحولِی اندیشه ای است (Paradigm Shift). فرازُ و نشیب و عملکرد دولت­های چپ و راست در دورانِ پس از جنگ، در نهایت تابع درآمد نفت بوده به ­طوری ­که ریل سیاست خارجی، مسیرِ مستقلِ خودرا طی کرده است. اهتمام و خطا از یک طرف و انطباق با شرایط و حرکت از یک ستون به ستونی دیگر، عمدتاً متدلوژی حکمرانی خیلی از دولتها بوده است.
بعنوان یک نظر، حکمرانی سیستمی و تشکیلاتی مبتنی بر کارآمدی، ثبات و امنیت، تابعِ بحث، گفت ­وگو، مناظره و اندیشه ورزی پیرامونِ حل وفصلِ هشت مورد زیر است:
۱) آیا سیاستِ خارجی تابعِ اقتصاد است یا اقتصاد تابعِ سیاستِ خارجی؟
۲) آیا تولید ناخالصِ ملی امنیت می آورد یا امنیت به رشد اقتصادی منجر می شود؟
۳) آیا رویارویی با نظم جهانی ضرورتی انتزاعی است یا یک پایه‌ی حکمرانی؟
۴) آیا انسجام فرهنگی به جامعه ای تزریق می شود یا نتیجه‌ی تولید اقتصادی و ثبات سیاسی است؟
۵) آیا در نیم قرنِ آینده، کشور تابع درآمد های ناشی از فروشِ منابع فسیلی خواهد بود یا باید در فکرِ مزیت های تولیدی و خدماتی قابلِ عرضه در منطقه و جهان باشد ؟
۶) کدام استراتژی­ها، کشور را به سمت مازادِ سرمایه، افزایشِ تولید و مزیت های نسبی سوق خواهند داد؟
۷) آیا باید از پروسه های جهانی شدن فاصله گرفت یا باید به آنها پیوست؟
۸) کدام کشورها به پیشرفت ایران علاقه ­مندند وازاین پیشرفت نفع می برند؟
دستیابی به پاسخ هایی دقیق، با جزئیات، متمرکز و با پشتوانه‌ی مطالعاتی، تابعِ یک کار جمعی است. در پروسه دستیابی به این پاسخ ها، افراد دیده نمی شوند بلکه دانش، تخصص، تسلطِ علمی و آگاهی آنها شرط است. صحبت های مبهم، کلی، چند پهلو و غیر دقیق به مازاد سرمایه، ثروتِ ملی و ثباتِ اقتصادی-سیاسی منجر نمی شوند. اگر به دنبال سیستم، کارآمدی و ثبات هستیم، نیاز داریم فراتر از افراد بیاندیشیم و با فکر و اندیشه های ناظر به دراز مدت به صلح برسیم. سپس این اندیشه های دراز مدت را به قراردادِ اجتماعی تبدیل نماییم.
کانون و مرکز ثقل تمامی این چالش ها در این است که چگونه تولید را در کشور به صورت صعودی افزایش دهیم، هم برای مصرف داخلی ولی بیشتر برای صادرات.



1399/10/09
12:26:01
0.0 / 5
155
تگهای خبر: حكم , خدمات , دولت , كیفیت
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۴ بعلاوه ۱
لینک دوستان خبرگزاری نام